مشکلات خود را با مداد بنویس و پاک کن را در اختیار خدا بگذار

بیشتر مردم به پشت شیشه خودروهایشان این برچسب را می زنند:

" امروز، اولین روز از بقیه زندگی من است."

من ترجیح می دهم اینگونه تصور کنم:

" امروز، آخرین روز زندگی من است و می خواهم طوری زندگی کنم که انگار دیگر هیچ  فرصتی ندارم."

چی می شه یک بار نگاه کني تو چشمام

آخه چشمام میتونن بهت بگن

که من از تو،جز تو چیزی نمی خوام 

چی می شد اگه می شد یه روزی عاشقم بشی

به خدا من میمیرم اگه تو مال من نشی !!

چقدر سخته كه دلت مي خواد سرتو باز به ديواري تكيه بدي كه يه بار زير آوار غرورش همه

وجودت له شده  . . .

تکیه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم...

مـا که بـه هم نمی رسیم , بسه دیگه بـذار بـرم..

کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم؟...

حیف تو نیست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟...

مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا...

نـه برده ی حلقه به گوش , نه ناجی فرشته ها...

تـو ایـن دو روز زنـدگـی , شبیـه مـن فـراوونـه...

یه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه...

من عاشقم همین و بس , غصه نداره بی کسی...

قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم!

مرا به خانه ام ببر                  

شب آشیان زده چکاوک شکسته پر. رسیده ام به نا کجا
 مرا به خانه ام ببر.  کسی به یاد عشق نیست .  کسی به فکر ما شدن
 از آن تبار خود شکن   .      تو مانده اي  و بغض من
 از این چراغ مردگی .   از این بر آب سوختن   .    از این پرنده کشتن و
  از این قفس فروختن   .   چگونه گریه سر کنم   .  که یار غمگسار نیست
  مرا به خانه ام ببر  .   که شهر ، شهر یار نیست  .   مرا به خانه ام ببر
  ستاره دلنواز نیست  .  سکوت نعره می زند .   که شب ، ترانه ساز نیست
  مرا به خانه ام ببر .    که عشق در میانه نیست  .  مرا به خانه ام ببر

اگر چه خانه ، خانه نیست

 

 

هرگز هيچ حسرتي در دنيا اين چنين يک جا جمع نمي شود که در اين سه واژه کوتاه : او ـ دوستم ـ ندارد

و اما ......
عشق و ديوانگی

در زمانهاي قديم وقتي هنوز پاي بشر به زمين باز نشده بود و فضيلتها و تباهي ها دور هم جمع شده بودند...

ذكاوت گفت: بياييد بازي كنيم مثل قايم باشك!

ديوانگي فرياد زد:آره قبوله من چشم ميذارم!

چون كسي نمي خواست دنبال ديوانگي بگرده همه قبول كردند.

ديوانگي چشم هايش را بست و شروع به شمردن كرد:يك ... دو ... سه ...

همه به دنبال جايي بودند تا قايم شوند.

نظافت خودش را به شاخه ها آويزان كرد. خيانت داخل انبوهي از زباله ها مخفي شد.

اصالت به ميان ابر ها رفت و هوس به مركز زمين به راه افتاد

دروغ كه مي گفت به اعماق كوير خواهد رفت به اعماق دريا رفت!

طعم داخل يك سيب سرخ قرار گرفت.

حسادت هم رفت داخل يك چاه عميق.

آرام آرام همه قايم شدند و ديوانگي همچنان ميشمرد : هفتاد و سه.... هفتاد و چهار !

اما عشق هنوز معطل بود و نمي دانست به كجا برود. تعجبي هم ندارد

قايم كردن عشق خيلي سخت است. ديوانگي داشت به 100 نزديك ميشد كه عشق رفت

وسط يك دسته گل رز و آرام نشست. ديوانگي فرياد زد دارم ميام...

همان اول كار تنبلي را ديد. تنبلي اصلا تلاش نكرده بود تا قايم شود!

بعد هم نظافت را يافت و خلاصه نوبت به ديگران رسيد اما از عشق خبري نبود.

ديوانگي ديگه خسته شده بود كه حسادت حسوديش گرفت و آرام در گوش او گفت:

عشق در آن سوي گل رز مخفي شده است.

ديوانگي با هيجان زيادي يك شاخه گل از درخت كند و آن را با تمام قدرت به داخل

گلهاي رز فرو كرد.

صداي ناله اي بلند شد. عشق از داخل شاخه ها بيرون آمد دستهايش را جلئي صورتش

گرفته بود و از بين انگشتانش خون مي ريخت.

شاخه درخت چشمان عشق را كور كرده بود. ديوانگي كه خيلي ترسيده بود با شرمندگي گفت:

حالا من چكار كنم ؟ چگونه مي توانم جبران كنم؟

عشق جواب داد : مهم نيست دوست من تو ديگه نميتوني كاري كني فقط ازت خواهش ميكنم

از اين به بعد يار من باشي.

همه جا همراهم باش تا راه را گم نكنم. و از همان روز تا هميشه عشق و ديوانگي همراه

يكديگر به احساس تمام آدمهاي عاشق سرك مي كشيدند

همچو نی می نالم از سودای دل آتشی در سینه دارم جای دل

یک نفر یه روز میاد

مثل اسم خودم اینو می دونم        می دونم که یک نفر یه روز میاد
  می دونم که وقتی از راه برسه     هر چی که خوبه واسه منم می خواد
درا رو وا می کنم    پنجره ها رو می شکن      مژده ی دیدنشو
تو کوچه ها جار می زنم      وقتی از راه برسه با بوسه ای
  قفل این غمستون رو وا می کنه     منو به یه شهر دیگه می بره
  با هوای تازه آشنا می کنه      توی این خونه ی دربسته
  توی این صندوق سربسته    همه آرزوام گور می شه
  میون دیوارای سنگی    میون این همه دلتنگی
  شوق زندگی ازم دور می شه     یک نفر داره میاد    دیوارا رو ورداره
  یک نفر داره میاد    زندگی رو میاره     تو اونی ، اون یک نفر
  ای هم شب تن خسته    می تونی کلید باشی      واسه درای بسته
  یک نفر یه روز میاد

مرا هم خانه کن ، تا صبح نوازش کن مرا ، تا خواب همیشه خوابتو ديدن دلیل بودن من بود خوشا عشق و خوشا خون جگر خوردن خوشا مردن خوشا از عاشقی مردن

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست
حق با سکوت بود ، صدا در گلو شکست
دیگر دلم هوای سرودن نمی کند
تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست
سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گریه های عقده گشا در گلو شکست
ای داد، کس به داغ دل باغ دل نداد
ای وای ، های های عزا در گلو شکست
آن روزهای خوب که دیدیم ، خواب بود
خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست
" بادا " مباد گشت و " مبادا " به باد رفت
" آیا " ز یاد رفت و " چرا " در گلو شکست
فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست
تا آمدم که با تو خداحافظی کنم
بغضم امان نداد و خدا .... در گلو شکست

شماچقدر زیبا هستید  ؟   به قلم نیما

تقریبا در همه جای دنیا،برای زیبایی فرد ارزش قائل می شوند.

مثلا زیبایی ِ مرد و زن، جزء ویژگی ها و مزایای آنهاست و در روابط اجتماعی موثر است.

چه زیبایی صورت و اندام های بدن و چه زیبایی  پوشش و آرایش های گوناگون.ولی ببینیم

 آیا این زیبایی دارای ارزش است؟

شما جوانی بسیار زیبا هستید و اگر بسیار شیک پوش هم باشید و به سبب این زیبایی به

 شما اهمیت و انرژی مثبت بدهند و از مشخصات اجتماعی خوبی هم برخوردارباشید،

 ممکن است بسیار شاد و خوشبخت زندگی کنید،ولی باز هم در معرض زوال و هستید.

 فاصله ی جوانی تا پیری و زوال،بسیار کوتاه مدت و گذراست.

زمانی که پیر شدید،تمام زیبایی و قدرت کاذب را از دست می دهید.آنوقت چه خواهید

 کرد؟ البته برای انسانی که بخواهد خود را گول بزند، راه های زیادی وجود دارد  .            

البته باید بدانیم که چیزی را که ما زیبایی می نامیم، در حقیقت حاصل یک مقایسه است.

مثلا یک زن ایرانی در یک جامعه آفریقایی یا فقیر بر اساس زن آفریقایی یا فقیر مقایسه

می شود که در نتیجه زیباتر به نظر می رسد.شاید همین زن از نظر یک جامعه اروپایی

و ثرورتمند  زیبا به نظر نرسد.

یا فرض کنید شما دوستی با ظاهر متوسط دارید و از وضعیت ظاهری اش راضی هستید.

بعد که شخصی زیبا تر را می بینید و از زیبایی اش لذت می برید،دوست متوسط شما

 کمی زشت به نظر می رسد.

اگر زیبایی ظاهری که سطحی و گذرا است،ارزشمند باشد،آنگاه جانوران زیبایی مثل

طاووس و ... را باید از بسیاری از انسان ها والا مقام تر بدانیم.

ولی بدانید که همه ی این مسائل ساخته ی ذهن ما است.بیشتر نادانی های ما

خاصیت ِ معنا بخش و آرام بخش دارند.

برای انسان های کوته فکر و فرومایه، زیبایی ظاهر مهم و عاملی انرژی بخش محسوب

می شود.

چون چیز مهم تری برای توجه و ارائه ندارند.نهایتا یک جسم زیبا و ایده آل و یا مسائل

و چیزهای دیگر.

برای این گونه افراد،همین کافی ست که ظاهر زندگی شان مناسب و زیبا باشد،گذرا بودن

 و تغییر و زوال زندگی برایشان مطرح و مهم نیست.

 اینکه چه اندیشه هایی در ذهنشان وجود دارد برایشان مهم نیست،چون آنها برده های

چیزها هستند.

و همین چیزها آنها را نابود(مرگ)، و به بازیچه ی خود تبدیل خواهند کرد.

حتی اگر کیفیت و سطح دریافت مغزشان به اندازه ی یک گوسفند هم نباشد،برایشان

 مهم نیست،چون ظاهر مسائل و چیزها زیباست و به آنها انرژی و وهم و شادی می دهد.

ولی انسان های والا ،والایی را آزادانه و خردمندانه خلق می کنند...

امروز بهترين ساعتم را شكستم . جون لحظه هاي بي تو بودن را به رخم مي كشيد

شرط عشق

دختر جوانی چند روز قبل از عروسی آبله سختی گرفت و بستری شد. نامزد وی به عیادتش رفت و در میان صحبتهایش از درد چشم خود نالید. بیماری زن شدت گرفت و آبله تمام صورتش را پوشاند. مرد جوان عصازنان به عیادت نامزدش میرفت و از درد چشم مینالید. موعد عروسی فرا رسید. زن نگران صورت خود که آبله آنرا از شکل انداخته بود و شوهر هم که کور شده بود. مردم میگفتند چه خوب عروس نازیبا همان بهتر که شوهرش نابینا باشد. 20 سال بعد از ازدواج زن از دنیا رفت، مرد عصایش را کنار گذاشت و چشمانش را گشود. همه تعجب کردند. مرد گفت: "من کاری جز شرط عشق را به جا نیاوردم".

دختر زشت    ( از مهدي سهيلي)

خدايا بشكن اين آيينه ها را

كه من از ديدن آيينه سيرم

مرا روي خوشي از زندگي نيست

ولي از زنده ماندن ناگريزم

از آنروزيكه دانستم سخن چيست

همه گفتند اين دختر

چه زشت است

كدامين مرد او را مي پسندد

دريغا دختري بي سرنوشت است

چو در آيينه بينم روي خود را

در آيد از درم ، غم با سپاهي

 سيه روزي  نصيبم كردي ، اما

نبخشيدي مرا چشم سياهي

به هر جا پا نهم، از شومي بخت

نگاه دلنوازي سوي من نيست

از اين دلها كه بخشيدي بمردم

يكي در حلقه ي گيسوي من نيست

مرا دل هست اما دلبري نيست

تنم دادي ولي جانم ندادي

بمن حال پريشان دادي اما

سر زلف پريشانم ندادي

به هر جا ماهروان رخ نمودند

نبردم توشه اي جز شرمساري

خزيدم گوشه اي سر در گريبان

به درگاه تو ناليدم به زاري

چو رخ پوشم ز بزم خوبرويان

همه گويند او مردم گريز است

نمي دانند زين درد گرانبار

فضاي سينه ي من ناله خيز است

به هر جا همگانند حلقه بستند

نگينس دختري ناز آفرين بود

ز شرم روي نازيبا در آن جمع

سر من لحظه ها بر آستين بود

چو مادر بيندم در خلوت غم

ز راه مهرباني مي نوازد

ولي چشم غم الودش گواه است

كه در اندوه دختر مي گدازد

ببام افرينش جغد كورم

كه در ويرانه هم ، نا اشنايم

نه اهنگي مرا تا نغمه خوانم

نه روشن ديده اي تا پر بگشايم

خدايا خطا گفتم ببخشاي

تو بر من سينه اي بي كينه دادي

مرا همراه رويي ناخوسايند

دلي روشن تر از آيينه دادي

مرا صورت پرستان خوار دانند

ولي سيرت پرستان مي ستايند

به بزم پاكجانان چون نهم پاي

در دل را به رويم مي گشايند

ميان صورت وسيرت خدايا

دل زيبا به از رخسار زيباست

بپاس سيرت زيبا كريما

دلم بر زشتي صورت شكيباست

بده دستاتو به من تا باورم شه پيشمي
مي دونم خوب مي دوني، تو تار و پود و ريشه مي

تو كه از دنيا گذشتي واسه يك خنده ي من
چرا من نگذرم از يه پوست و خون به اسم تن

تو خيالمم نبود دوباره عاشقي كنم
ممنونم اجازه دادي با تو زندگي كنم

نمي دونم چي بگم كه باورت شه جونمي
توي اين كابوس درد، روياي مهربونمي

مي دوني با تو، پرم از شعر و ستاره
مي دوني بي تو، لحظه حرمتي نداره
مي دوني در تو، اين خدا بوده
كه تونسته گل عشقو بكاره

وقتي حتي پيشمي، دلم برات تنگ مي شه باز
عشق تو، تو لحظه هام حادثه ساز و قصه ساز

به جون خودت كه بي تو از نفس هم سير مي شم
نمي دونم چي مي شه بدجوري گوشه گير مي شم

ممنونم كه بچه بازي هامو طاقت مي كني
هر چقدر بد مي شم اما تو نجابت مي كني

هر كجاي دنيا باشم با مني و در مني
نگران حال و روزم بيشتر از خود مني

اين دروغ است كه ميگويند دل به دل راه داره

دل من از دوريش خونه   اما اون حتي خبر نداره

بيهوده تکرار

به دل همیشه دریات

آسمون آرزومون پره از ابرای تیره
 لالایی واست بخونم تا شاید خوابت بگیره
اگه از خواب نپریدی توی خواب خدا رو دیدی
یه جوری بپرس ازش که دلامون چرا اسیره
باز که چشماتو نبستی ببینم باز که نشستی
 می دونم یه جوری هستی که دلت از همه سیره
اما بهتره بدونی طبق اصل مهربونی
دل واسه عاشق نبودن راه نداره ناگزیر
چشمای تو شده خسته بغض ارزوت شکسته
اما باز تو فکر اینی اگه من رو نپذیره
بهتره بیدار نشینی اون و توی خواب ببینی
واسه دیوونه بودن عزیزم همیشه دیره
 خوش به حال بعضی مردم که شدن تو زندگی گم
التماس سرخ سیبا پیششون چقد حقیره
نه به فکر عطر یاسن نه به فکر التماسن
خنده داره واسشون که دل ما یه جایی گیره
چی بگم شبم تموم شد ندیدم اون رو حروم شد
کاش می دونست یکی اینجا بد جوری واسش می میره
 کاش که بود یه قطره بارون واسه نامه هامون
 به دل همیشه دریات از کسی که تو کویره

فدای اونکه

برای عاشقی دیره
 ولی باز دست تقدریه
 تا دستامون نره بالا
 جایی بارون نمی گیره
دلی که دادمش دستت
 دیگه از زندگی سیره
نیومد وقتی ام اومد
فقط گفت که داره می ره
نگفتم من خداحافظ
 آخه قلبم هنوز گیره
بدون این قلب دیوونه
دیگه محتاج زنجیره
 بمون این زخم رو بدتر کن
عجیب محتاج شمشیره
 بریزم اشکام رو شاید
آخه این آخرین تیره
نگی تو اونی که رفته
وجودش غرق تقصیره
 فدای او که تو خوابم
من رو تحویل نمی گیره

تنها توقع

نگات قشنگه ولیکن یه کم عجیب و مبهمه
من از کجا شروع کنم دوست دارم یه عالمه
من و گذاشتی و بازم یه بار دیگه رفتی سفر
نمی دونم شاید سفر برای دردات مرهمه
تا وقتی اینجا بمونی یه حالت عجیبیه
 من چه جوری واست بگم بارون قشنگ و نم نمه
هوای رفتن که کنی واسه تو فرقی نداره
 اما به جون اون چشات مرگ گلای مریمه
آخرشم دق می کنم تا من و دوست داشته باشی
مردن که از عاشقیه یک دفه نیست که کم کمه
من نمی دونم تو چرا اینجور نگاهم می کنی
 زیر نگاه نافذت نگاه عاشقم خمه
 می پرسم از چشمای تو ممکنه اینجا بمونی ؟
می خندی و جواب می دی رفتن من مسلمه
برو به خاطر خودت اما به من قول بده
هرجای دنیا که بری دیگه نشو مال همه
رسمه که لحظه ی سفر یادگاری به هم می دن
قشنگ ترین هدیه ی تو تو قلب من یه مشت غمه
شاید این و بهم دادی که همیشه با من باشه
حق با تو ا تو راست می گی غمت همیشه پیشمه
دیدی گلا شب که میشه اشکاشونو رو می کنن
 یادت باشه چشم منم همیشه غرق شبنمه
تو می ری و اسم من و از رو دلت خط می زنی
اسم قشنگ تو ولی همیشه هرجا یادمه
 چشمای روشنت یه کم کاشکه هوای من رو داشت
 تنها توقعم فقط یه بار جواب ناممه

پیمان سبز

آن روز در نگاه تو و خنده بهار
می شد به منتهای شکفتن اشاره کرد
می شد میان چشمک یاس و نسیم صبح
دل را فدای چشم نجیب ستاره کرد
هر صبح با صدای تو بیدار می شوم
در قلب من همیشه می اید صدای تو
هر چه نگاه عاطفه و اشک شبنم ست
با قطره های سکت باران فدای تو
ای انتظار خسته گل های رازقی
 تو یادگار میخک و یاس و شقایق ی
 تو بردی از میان سکوتم دل مرا
 تو معنی سرودن پک حقایقی
تو جاده رسیدن قلبی به آسمان
من بی تو ذره ذره بدان آب می شوم
تا سرزمین سبز تجسم می ایم و
در بین راه عاشق مهتاب می شوم
تو با وفاترین افق دور مبهمی
یادت کنار ساحل دل تاب می خورد
هر قوی تشنه ای که ترک می خورد دلش
از برکه لطیف دلت آب می خورد
نقاشی تمام افقهای عالمی
نقاشی ام بدون تو بی رنگ می شود
در شعر من همیشه تو معنای بودنی
قلب غزل برای تو دلتنگ می شود
تو قصه مهاجرت غم ز شهر عشق
تو ماندنی ترین گل خوشبوی میخکی
تنها تو بال عاطفه را ناز ی کنی
 تو مهربان ترین گل زیبای پیچکی
تب می کند بدون تو احساس پک عشق
جز تو چه کس نگاه مرا ناز میکند
جز تو چه کس نگاه مرا ناز میکند
جز تو چه کس کنار دلم می نشیند و
روح مرا روانه پرواز میکند
 هر وقت شهر پنجره ها باز میشود
من ابتدای نام ترا گوش می کنم
وقتی به عشق می رسم از لذت نگاه
غم را به حرمت تو فراموش میکنم
آن لادنی که کاشته ای در دلم هنوز
گاهی دلش برای دلت شور می زند
پروانه ای ز باغ تبسم می اید و
دل را به سوی شمع پر از نور می زند
احساس من همیشه پر از قطره های عشق
قلبم بدون نام تو دلگیر می شود
هر صبح نغمه های من و قلب عاشقم
بر برگ های عاطفه تکثیر می شود
تو بهترین حکایت گل های نرگسی
با چشم تو نگاه پر از یاس می شود
در لا به لای عاطفه های نوازشت
عطر نجیب خاطره احساس می شود
تا آخرین نگاه به یاد توام بدان
دل هر چه می کند همه آن برای تو
قلب مرا که برده ای و رفته ام ز دست
قلب تمام عشق پرستان فدای تو

عشق یعنی

ای پناه قلبهای بی پناه ای امید آسمان های غریب
ای به رنگ اشک های گرم شمع ای چنان لبخند میخک ها نجیب
ای دوای درد دلهای اسیر ای نگاهت مرهم زخم بهار
ای عبور تو غروب آرزو ای ز شبنم های رویا یادگار
کوچه دل با تو زیبا میشود
تو شفا بخش نگاه عاشقی
مهربانی نازننی مثل عشق
با تمام شاپرک ها صادق ی
چشم هایت مثل رنگین کمان دست هایت باغ پک نسترن
قلب اقیانوسی از شوق و نگاه با دلت پروانه شد احساس من
قلب من یک جاده تاریک بود
با تو قلبم کلبه پیوند شد
اشک هایم مثل نیلوفر شکفت
حاصلش یک آسمان لبخند شد
مرز ما گلدانی از احساس شد
 تو گلدان پیچکی از عاطفه
تو شدی راز شکفتن
من شدم برگ سبز و کوچکی از عاطفه
ای تماشای تو یک حس لطیف
 بی تو فرش ک.چه های بارانی ست
بی تو صد نیلوفر عاشق هنوز
در حصار عاشقی زندانی ست
قلب من تقدیم چشمان تو شد
عشق یعنی تا ابد آبی شدن
عشق یعنی لحظه ای بارانی و
لحظه ای شفاف و مهتابی شدن
عشق یعنی لذت یک آرزو
عشق یعنی یک بلای ماندگار
عشق یعنی هدیه ای از آسمان
عشق یعنی یک صفای سازگار
عشق یعنی با وجود زندگی دور از آداب مردم زیستن
عشق یعنی لحظه ای خندیدن و
 سال ها اشک ندامت ریختن
عشق یعنی زنگ تکرار نگاه
عشق یعنی لحظه ای زیبا شدن
عشق یعنی قطره بودن سوختن
عشق یعنی راهی دریا شدن
هر چه هست این عشق صد ها قلب صاف
با حضورش ‌آبی و بی کینه است
عشق یعنی سبز بودن تا ابد
عشق رنگ نقره اینه است
تو گل گلدان قلب من شدی
عشق شد یک برگ از گلدان تو
در بهار آرزوها می دهد
 میوه های عاطفه چشمان تو
چشمهایم باز بارانی شدند
قلبم اما گشت دریای ز عشق
دل گذشت از کوچه های خاطره
ر.ح شد مضمون و معنایی ز عشق
باید از آرامش دل ها گذشت
شادمان چون لحظه دیدار شد
بهترین تسکین دل این جمله است
باید از پیوند تو سرشار شد
 

هدیه

شبی به دست من از شوق سیب دادی تو
نگو ‚‌ که چشم و دلم را فریب دادی تو
تو آشنای دل خسته ام نبودی حیف
و درد را به دل این غریب دادی تو

غصه نخور مسافر

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم
از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم
فرقی نداره بی تو بهار مون با پاییز
نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز
غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نیست
اینجا ولی آسمون باریدنم بلد نیست
غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت
فدای برق ناز اون چشمای قشنگت
غصه نخور مسافر تلخه هوای دوری
من که خودم می دونم که تو چقدر صبوری
غصه نخور مسافر بازم می ای به زودی
ما رو بگو چه کردیم از وقتی تو نبودی
غصه نخور مسافر غصه اثر نداره
ز دل تو می دونم هیچ کس خبر نداره
 غصه نخور مسافر رفتیم تو ماه اسفند
بهار تو بر می گردی چیزی نمنونده بخند
غصه نخور مسافر تولد دوباره
غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره
غصه نخور مسافر غصه کار گلا نیس
سفر یه امتحانه به جون تو بلا نیس
غصه نخور مسافر تو خود آسمونی
در آرزوی روزی که بیای و بمونی

اگه تو از پیشم بری

اگه تو از پیشم بری سر به بیابون می ذارم
هر چی گل شقایقه رو خک مجنون می ذارم
اگه تو از پیشم بری من خودم و گم می کنم
به عمر تو رو شرمنده حرفای مردم می کنم
اگه تو از پیشم بری دل رو به دریا می زنم
غرور خورشید و با برف آرزوها می شکنم
اگه تو از پیشم بری کار من آوارگیه
خلاصه شو واست بگم که آخر زندگیه
اگه بری شکایت تو رو به دریا میکنم
شقایقای عالم و من بی تو رسوا میکنم
اگه تو از پیشم بری زندگی خکستریه
فرداش یکی خبر می ده دلت پیش دیگریه
اگه تو از پیشم بری شمعدونیا دق میکنن
شکایت چشم تو رو به مررغ عاشق میکنن
اگه بری پرستوها از زندگیشون سیر میشن
آهوا توی دام صیادای پیر اسیر می شن
اگه بری دریا پر از اشک و نیاز ماهیاس
شبای شهرمون مثه چشمای عاشقت سیاس
اگه بری یه شب تو خواب دریا رو آتیش می زنم
نردبون آسمون و با هر چی نوره می شکنم
اگه بری پروانه ها شمعا رو خاموشن میکنن
قنریای قفسی دل و فراموش میکنن
اگه بری پلک گلا از غم عشق تو تره
یکی مثه من دلش از چشمای تو بی خبره
اگه تو از پیشم بری پنجرمون بسته میشه
یه دل با صد تا آرزو از زندگی خسته میشه
اگه بری مجنون دیگه از من و تو نمیگذره
نرو بذار ببینمت باز از کنار پنجره
اگه بری من می مونم با بازی های سرنوشت
که من رو تو دوزخ گذاشت ترو فرستاد به بهشت
اگه بری به آسمون شب شکایت میکنم
یه شب می شینم با خدا تا صبح خلوت میکنم
اگه بری پرنده ها بر نمی گردن به لونه
بی تو کدوم پرنده ای راه خودش رو می دونه
اگه تو از پشم بری تو ابرا غوغا میکنم
برای مردن گلا بهونه پیدا میکنم
اگه تو از پیشم بری یاسا ترک بر میدارن
شبنما رو گل رز مگه حتی طاقت میارن
اگه بری مردم منو به هم دیگه نشون می دن
می پرسن از همدیگه که چی راجع من شنیدن
اگه بری همه میگن عشق من و تو هوسه
بمون با هم نشون بدیم که عشق ما مقدسه
اگه بری می لرزه فرهاد و ستون بیستون
به خاطر اونم شده تو تا ابد پیشم بمون
اگه بری می گن دیدی این آخر و عاقبتش
ما هیچ کدوم و نمی خوایم نه رنج و ئنه محبتش
اگه بری نمی دونن شاید واست خوشبختیه
نمی دونن لذتت بعضی خوشیا تو سختیه
اگر چه وقتی تو بری دیگه من و نمی بینی
اگه بخوای هم می باید تا فصل محشر بشینی
اما تورو جوون خودت که از همه عزیزتری
با یک نگاهت منو تا اوون ور دنیا می بری
اگه میشه بری یه جا به آرزوهات برسی
یا که دور از چشمای من قلب تو دادی به کسی
برو منم با ید تو زندگی رو سر میکنم
گاهی به اشتیاق تو قلبم و پر پر میکنم
عیدا که شد عشق تو رو تو قلب هفت سین می چینم
با اینکه رفتی باز تو رو کنار هفت سین می بینم
غصه نخور دنیای ما سمبل بی وفاییه
هر چی من و تو می کشیم تقصیر آشناییه
راستی اگه بخوای بری این جوری طاقت می یارم
خودم باید دست تو رو دست غربت بذارم
 اگه بری دنبال تو میام تا اوج آسمون
اون وقت می بینم همه رو پس تو نرو پیشم بمون
دلت می خواد اگه یه روز بدون من می رفتی یه جا
دنبال مهربونیات آواره شم تو کوچه ها
اگه بری یه وقت می ای می بینی مریم نداری
اون وقت باید دسته گل و رو خک مریم بذاری
اگه بری بیدای مجنون و پریشون می کنم
سقف دل و بر سر آرزوها ویرون میکنم
 اگه بری اینجا یه دل بمون که صاحب اون مریمه
اگه بری دعای من بازم می یاد پشت سرت
من به فدای تو و عشق تو و فکر سفرت

 

برای چشمانت

هوا ترست به رنگ هوای چشمانت
دوباره فال گرفتم برای چشمانت
اگر چه کوچک و تنگ است حجم این دنیا
قبول کن که بریزم به پای چشمانت
بگو چه وقت دلم را ز یاد خواهی بر د
اگر چه خوانده ام از جای جای چشمانت
 دلم مسافر تنهای شهر شب بو هاست
که مانده در عطش کوچه های چشمانت
تمام اینه ها نذر یاس لبخندت
جنون آبی در یا فدای چشمانت
چه می شود تو صدایم کنی به لهجه موج
به لحن نقره ای و بی صدای چشمانت
تو هیچ وقت پس از صبر من نمی ایی
در انتظار چه خالیست جای چشمانت
به انتهای جنونم رسیده ام کنون
به انتهای خود و ابتدای چشمانت
من و غروب و سکوت و شکستن و پاییز
تو و نیامدن و عشوه های چشمانت
خدا کند که بدانی چه قدر محتاج ست
نگاه خسته من به دعای چشمانت

بعد دیدار تو

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم
تو مثل
شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی
و من در پیش چشمان تو مشتی خک گلدانم
تو دریای ترینی آبی و آرام و بی پایان
و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم
تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف
و من در آرزوی قطره های پک بارانم
نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته
به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم
تو دنیای منی بی انتها و سکت و سرشار
و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم
تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر
و من هم یککبوتر تشنه باران درمانم
بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من
ببین با تو چه رویایی ست رنگ شوق چشمانم
شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم
هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
تو فکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد
و من خواب ترا می بینم و لبخند پنهانم
 تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد
و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم
تو می ایی و من گل می دهم در سایه چشمت
و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم
تو مثل چشمه اشکی که از یک ابر می بارد
 و من تنها ترین نیلوفر رو به گلستانم
شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده
و شاید یک مه کمرنگ از شعری که می خوانم
تمام آرزوهایم زمانی سبز میگردد
که تو یک شب بگویی دوستم داری تو می دانم
غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست
و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم
به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست
قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم
بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

من که ادعا نکردم

نمی گم خطا نکردم من که ادعا نکردم
همه گفتن بی وفایی من که اعتنا نکردم
عازم سفر شدی تو من دلم می خواست بمونی
واسه موندن تو اما بخدا دعا نکردم
 واسه تو کلی نوشتم که یه جوری مبتلا شی
تقصیر منه که آخر تو رو مبتلا نکردم
توی کوچه ی رفاقت یه سلام جواب ندادم
تو دلم تویی اون و با کسی آشنا نکردم
می دونم دوسم نداری حتی قد یه قناری
اما عاشقم هنوزم بودن اشتباه نکردم
ما جایی قرار نذاشتیم جز تو کوچه های رویا
 این دفعه تو اومدی من به قرار وفا نکردم
زیر دین ناز چشمات یه عمریه دارم می سوزم
تا خکستری نشه دل دینمو ادا نکردم
اومدن واسه نصیحت به بهانه ی یه صحبت
عمرشون کلی تلف شد چون تو رو رها نکردم
راه آسمون که بسته س گرچه قلبامون شکسته س
تا بحال انقد خدا رو اینجوری صدا نکردم
تو من و گذشاتی رفتی خواستی من دیوونه تر شم
باورت نمی شه شاید آخه جون فدا نکردم
 نامه های عاشقونه با نشونه بی نشونه
اما از کسای دیگه س پس اونا رو وا نکردم
یادته عکست و دادی بذارم تو قاب قلبم
بعد از اون روز دیگه هرگز به کسی نگا مکردم
تو از اون روزی که رفتی نه تو رفتی که ببینی
تا قیامت هم تو رو من از خودم جدا نکردم

یه روز بهم گفت:می خوام باهات دوست باشم،آخه میدونی؟من اینجا خیلی تنهام

بهش لبخند زدم و گفتم: آره می دونم.فکر خوبیه.من هم خیلی تنهام.

یه روزه دیگه بهم گفت:می خوام تا ابد باهات بمونم،آخه میدونی؟ من اینجا خیلی تنهام.

بهش لبخند زدم و گفتم: اره می دونم.فکره خوبیه.من هم خیلی تنهام.

یه روزه دیگه بهم گفت:می خوام برم یه جای دور،جایی که هیچ مزاحمی نباشه،

بعد که همه چیز روبراه شد تو هم بیا،آخه میدونی؟من اینجا خیلی تنهام.

بهش لبخند زدم و گفتم: آره می دونم.فکره خوبیه.من هم خیلی تنهام.

یه روز تو نامه اش نوشت:من اینجا یه دوست پیدا کرم،آخه می دونی؟من اینجا خیلی تنهام.

براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم:آره می دونم.فکره خوبیه.من هم خیلی تنهام.

یه روز یه نامه نوشت و توش نوشت:من قرار اینجا با این دوستم تا ابد زندگی کنم.

آخه می دونی؟ من اینجا خیلی تنهام.

براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم:آره می دونم.فکره خوبیه.من هم خیلی تنهام.

حالا دیگه اون تنها نیست ومن از این بابت خیلی خوشحالم و چیزی که بیشتر خوشحالم

 میکنه اینه که نمی دونه من هنوز خیلی تنهام.

     يادمان باشد اگر شــــاخه گلي چيديم وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم   

     پــر پروانه شکستن هــــــنــر نيست گر شکستيم ز غفلت من و مايي نکنيم  

     يادمان باشد ســــر ســــــجاده عشق جز براي دل مــحبوب دعـــــائي نکنيم 

    يادمان باشد از امروز خطائي نکنيم گر در خود شکنيم هيـچ صدائي نکنيم   

     يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم  

دیگه تموم شد اون روزا که جز تو تو دلم نبود

مردن و رفتن اون روزا خیانت از سوی تو بود

تموم خاطرات من اشکای چشمای منه

بغض غریبی هنوزم توی نفسهای منه

غریب نوازی میکنی بقضمو ساده میشکنی

تا که می گم زجرم نده حرف از جدائی می زنی

خوب آره من دیونتم این ضربه قلب خستمه

صبر منم حدی داره نا مهربونی بستمه

الهی بعد رفتنم قلب تو آتیش بگیره

الهی نور زندگیت تو شب سردت بمیره

خدا کنه یه بی وفا نمک به زخمات بپاشه

منو پروندی کاش که اون اونی که می خوای نباشه

بره و از تو جداشه

غرورم و شکستی و گفتی برو پیشم نمون

باشه میرم از پیش تو اما فقط اینو بدون

اگه میخوای با رفتنت تو اوج غربت بمیرم

بودن من زجرت میده می زارم از اینجا میرم

آخر گذشت
آن زمان کهنه ی دیدار
رفت آن ثانیه های پر هیاهو
شکست آن لحظه های زیبا
و تو ، چه ساده گذشتی از این همه احساس

عشق یعنی ......

بي تو هر شب اشك من از ديده مي بارد

      در سكوتي تلخ

             دست سردم

                  گرمي دست تو را احساس مي دارد

 در حباب اشك

           ديدگانم لحظه ديدار مي بيند

آتشين لبهايم

             از باغ لبانت بوسه مي چيند

                      مژه بر هم مي زنم ، افسوس

بار ديگر خواب مي بينم

         بر حرير آرزوها

                       مي نويسم :

                             عشق من برگرد

                        بي تو از دنيا گريزانم

         بي تو از اندوه می ميرم

  ادمها که در ساحل نشسته شادوخندانید  یک

                                                نفر در اب دارد می سپارد جان

از زندگانیم گله دارد جوانیم

شرمنده جوانی از این زندگانیم

دارم هوای صحبت با  یاران رفته را

یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم

و چه زشت...به من و

     سادگي ام خنديدي......

واژه ها را...

چشم هایت...

باران و پنجره هایش...

شعرهایم را...

که دریچه ای به سوی دلتنگی های من است،

لگد می شوند

                                                            و تو میخندی!!
 

 با همه این خنده هات اما من بازم برات می نویسم که :

می نویسم واسه تو نگو دیره نگو دیره


من از این فاصله ها بدجوری, گریه ام میگیره


من می خونم واسه تو نگو رفتی نگو خستم


بی تو تنها موندم اما دل به هیچ كسی نبستم

                                          قسمت نشد ببینمت، خدا نگهداری کنم

فرصت نشد بمونم و ،از تو نگهداری کنم

گفتم اگه ببینمت، دل کندنم سخت برام

اگه یه وقت بگی نرو ،رفتن پر از درد برام

گفتم صداتو نشنوم، ندیده از پیشت برم

پشت سرم زاری نکن، چیکار کنم، مسافرم

نامه رو تا تهش بخون، گریه نکن طاقت بیار

اشکاتو پاک کن عزیزم ،سر روی شونه هام بذار

باور نکن یه بی وفام، نامه میذارم و میرم

نه، گل من خدا نخواست،به تو بگم مسافرم

سهم من از تو دوریه، تو لحظه ای بی کسی

قشنگی قسمت ماست، که ما بهم نمی رسیم

همیشه زنده می مونن، با یاد تو ترانه هام

منو ببخش اگه بازم، اشکام چکید رو نامه هام

دیگه تموم شد فرصتم ،خاطره هام پیشت باشه

تموم خــــاطــــــرات خـــــوش خدا نگهدارت باشه

 

اگه دلم تنگ میشه خیلی برات منو ببخش

 

اگه نگام گم میشه تو شهر چشات منو ببخش

 

منو ببخش اگه شبا ستاره ها را میشمارم

 

اگه همش پیش همه بهت میگم دوست دارم

 

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل میچینم

 

منو ببخش اگه شبا فقط تو را خواب میبینم

 

منو ببخش اگه تو را می سپارمت دست خدا

 

اگه پیش غریبه ها به جای تو میگم شما

 

منو ببخش اگه واسه چشمهای تو خیلی کمم

 

تو یه فرشته ای و من خیلی باشم یه آدمم

 

منو ببخش اگه فقط میخوام بشی مال خودم

 

ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم

 

                               منو ببخش.........

 

سفر كردم كه از عشقت جدا شم

دلم مي خواست ديگه عاشق نباشم

ولي عشقت تو قلبم موند و  ‹اي واي›

دل ديوونم رو سوزوند و  ‹اي واي›

هنوزم عاشقم هنوزم عاشقم دنياي دردم

مثه پروانه ها دورت مي گردم

مثه پروانه ها دورت مي گردم

سفر كردم كه ازيادم بري ديدم نميشه

آخه عشق يه عاشق با نديدن كم نميشه

غم دور از تو موندن يه بي بال و پرم كرد

نرفت از ياد من عشق سفر عاشق ترم كرد

هنوز پيش مرگتم من ،  بميرم تا نميري ، خوشم با خاطراتم ،

 اينو از من نگيري

دلم از ابر و بارون به جز اسم تو نشنيد

تو مهتاب شبونه فقط چشمام تورو ديد

نشو با من غريبه مثه نامهربونا

بلاگردون چشمات زمين و آسمونا

مي خوام برگردم اما ميترسم  ميترسم بگي حرفي نداري 

  بگي عشقي نمونده   ميترسم بري تنهام بزاري

هنوز پيش مرگتم من ،  بميرم تا نميري ،  خوشم با خاطراتم ، 

 اينو از من نگيري

تو رو ديدم تو بارون دل دريا تو بودي

تو موج سبز سبز تن صحرا تو بودي

مگه ميشه نديده تو مهتاب شبونه

مگه ميشه نخونده تو شعر عاشقونه

مي خوام برگردم اما ميترسم  ميترسم بگي حرفي نداري 

  بگي عشقي نمونده   ميترسم بري تنهام بزاري

هنوز پيش مرگتم من ،  بميرم تا نميري ،  خوشم با خاطراتم ، 

 اينو از من نگيري

مخمل خاطره تو

وقتي كه نگات ميشينه روي ديوار اتاقم

عكس تو تو قاب چوبي دوباره مياد سراغم
 
ياد اون روزا مي‌افتم، با تو بودن زير بارون

وقتي كه شرمنده بودن، پشيمون ليلي و مجنون
 
ياد اون شبا مي‌افتم، لب اون چشمه جاري

كه گرفت از ما يه عكاس، دو تا عكس يادگاري
 
يكي‌شون سهم تو بود و يكي‌شونم مال من بود

كجا فكرشو مي‌كرديم، آخرش جدا شدن بود
 
زير رعد و برق تقدير، من و تو با هم شكستيم

توي روياهامون اما، هنوزم صاف و يه‌دستيم

عشق زيبا و پاك من ؟

با اينكه مي دونم ديگه هيچ وقت بر نخواهي گشت  با اينكه مي دونم  توي سيل

 اشكام غرق خواهم شد . اما بازم حتی غم عشقت برام  بهترین شادیه ؟!

بازم به يادت شمع روشن مي كنم . به يادت و به عشقت نفس مي كشم . تنها و

 تنها به خاطر خاطرات زيبايمان .

اما عشقم مي دونم كه الان توي بهشتي.  اما من بي توموندم توي اين دنيا  و

باور كن  توي جهنم دارم زندگي مي كنم .

  يادته برام مي گفتي تو اونقدر نازي كه حتي .....       

 كجايي دلم برات تنگ شده . بي وفا ديگه حتي توي خوابم هم نمي ياي ...؟؟!

راستی عزیزم می بخشی ها مجبور شدم بگم تو رفتی اون بالا ها .

آخه همه فکر می کردن تو به من .....کردی .

گفتم که عشق چیست؟

        تهی کرد جام و گفت:

برهرکسی به شیوه ای این داستان گذشت!!!

           بیرون نمی رود از خاطرم خیال وصالت

                         اگر چه نیست وصالی ولی خوشم به خیالت

نفرين به اون کسايي که روي دلا پا مي ذارن . تا که مي بينن عاشقي ميرن و تنهات مي زارن .  نفرين به آدمايي که تو سينه ها دل ندارن عاشق عاشق کشين ، رحم و مروت ندارن

روزي با خودم فكر كردم اگر او را با غريبه اي ببينم شهر دل

من زير بارون چشات

يه آرزو کاشته بودم واسه دوباره ديدنت

زندگيم رو باخته بودم يا آرزوم رو پس بده

يا با يه روز آمدنت به زندگيم نفس بده

مي گفتي موندن و نموندنم برات فرقي نداره

پس چرا الان كه رفتم چشات پر اشكه

امشب مي خواهم توي آسمون عكس چشاتو بكشم

اگر نگاهم نكني       ناز نگاتو بكشم

اي كاش بدوني ؟!    چشاتو به صدتا دنيا نمي دم

يه موج گيسوي تو رو     به صد تا دريا نمي دم

آرزو  دارم  شبی  تنها  شوی 

 لحظه ای هم غصه با غم ها شوی

آرزو دارم  بفهمی  درد  چیست  

 

     آنکه  بشکسته دلش از درد کیست

 

آرزو دارم  دمی عاشق  شوی

      

   سینه سوز و هم دم مشکل شوی

 

    آرزو دارم بفهمی عشق چیست   

 

   آنکه هر  لحظه بیادت بوده  کیست

 

 من سخن کوته کنم از آرزو

 

    آرزویت بوده هر دم آرزو

 

 

 

 

 

 

شد بهار و دل من اسير شهر طوفاني ست هنوز

 

حرف قلبم اين بوده و هست  آن زمان كه بياي بهارست

 

 

 

 

 

           غربت را نبايد در الفباي شهر جستجو كرد

 

     همين كه عزيزت نگاهش را به ديگري فروخت، تو غريبي

 

 

 

 

 

كاش گاهي در مسير زندگي

باري از دوش نگاهي كم كنيم

كاش مي شد دلي را شاد كرد

بر لب خشكيده اي يك غنچه كاشت

 

اینو بدون دســـتای مــن گــرمی دســـتاتو مــی خواد

تو رو به عشقمون قسم

اونـــروزا رو یـــادت بـیاد

 

حتی دیگه خـــدامــونــم بـــه داد مـــا نــمی رســـه

گـــریه نکن که دستامون

به دســت هم نمی رسه

 

تو رو خدا بهش بگیـــن صــبر مــنم ســـــر اومــــده

خـدا به من بگـو چرا ؟؟؟

خــوشی به من نیومده

 

بهش بگین سراغشو از کس و ناکــس مـی گـــیرم

بهـــــش بگین اگه نیاد

تو انتظارش می میرم

 

فقط خدا ازت میخوام دست تـــوی دســـتاش بزارم

جــــــز آرزوی دیدنش

هـــــیچ آرزویی ندارم

 

بازم میگم دوستت دارم کاش عشقمون جون بگیره

برگرد بیا به کلبه مون

تا سـرو سامون بگیره

 

ببخش اگه قسمت نـــشد توی چشات نـــگاه کنم

سر روی شونت بزارم

اســـم تو رو صدا کنم

 

تو هم منو بزار بــــرو امــــا بــــدون رسمش نبود

جـــــز تو آخه کیو دارم

دلــــیل رفتنت چی بود

 

اونکه نخواست پیشم باشی خودش بایدصبرم بده

خــــدا گرفتی عشقمو

جـــــــواب قـلبمو بده

  

 

 

 

ای تو يارم روزگارم                  گفتنی ها با تو دارم

 

ای تو يارم                                از گذشته يادگارم

 

به تو نامه می نويسم             ای عزيز رفته از دست

 

ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پيوست

 

در گريز ناگزيرم                      گريه شد معنای لبخند

 

ما گذشتيم و شکستيم             پشت سر پلهای پيوند

 

در عبور از مسلخ تن             عشق ما از ما فنا بود

 

بايد از هم می گذشتيم          برتر از ما عشق ما بود

 

 

هميشه سعي کن کسي را دوست داشته باشي که قلبش اونقدر بزرگ باشه که براي اينکه توي
قلبش باشي نياز نباشه خودتو کوچيک کني

از کسي که دوستش داري ساده دست نکش.
شايد ديگه هيچ کس رو مثل اون دوست نداشته باشي و از کسي هم که دوستت داره بي تفاوت عبور نکن
چون شايد هيچ وقت ، هيچ کس تو رو مثل اون دوست نداشته باشد

واست يه دسته گل فرستادم با هزار مصيبت در ميان اون همه گل تونستم يه گل مصنوعي بذارم و در آخر برات بگم تا خشک شدن آخرين گل دوست دارم

ميدوني فاصله بين انگشتات واسه چيه؟؟؟ واسه اينه که يه نفر ديگه با انگشناش اين جاي خالي رو پر کنه پس به دنبال کسي بگرد که تا ابد بتونه دستتو بگيره.

از من پرسيدي منو بيشتر دوس داري يا زندگي تو من گفتم زندگي مو . چيزي نگفتي و رفتي ولي نميدونستي که تو خودت تموم زندگي من هستي

عاشق باروني ولي وقتي بارون مياد چتر رو سرت مي گيري
ميگي عاشق برفي ولي از يه گوله برف مي ترسي
ميگي عاشق پرنده اي ولي اونو تو قفس زندوني مي کني
انتظار داري نترسم وقتي ميگي عاشقتم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من فقط 15 تا دوستت دارم به اندازه ي 7 تا دريا و 7تا آسمون و 1 دنيا

با دستات يه پروانه ميگيري ، ميخواي ببيني زنده است يا نه انگشتاتو باز ميکني ، فرار ميکنه ، محکم ميگيريش ميميره. دوست داشتنم يه چيزيه مثل همين باشي

لاک پشت ها هم عاشق ميشن ولي تحمل درد عشق براشون راحته چون حداقل عشقشون

 آ روم آروم ترکشون میکنه

يه دختر كوري تو اين دنياي نامرد زندگي ميكرد .اين دختره يه دوست پسرمهربون داشت كه عاشقه اون بود.دختره هميشه مي گفت اگه من چشمامو داشتم و بينا بودم هميشه با تو مي موندم تا اینکه يه روز يكي پيدا شد كه به اون دختر چشماشو بده. وقتي كه دختره بينا شد ديد كه دوست پسرش كوره. بهش گفت من ديگه تو رو نمي خوام برو. پسره با ناراحتي رفت و يه لبخند تلخ بهش زد و گفت :مراقب چشاي من باش!!

یه هدیه خوب از طرف دوستای گلم کاوان و نازنین

به  شما

تقدیم به شما لبخند خدا

رفتم تا بدوني فداي توام .  رفتم تا بفهمي چقدر دوستت دارم. اينبار با خستگي تمام رفتم. هيچكس غصّمو نمي خوره.  شايد تا يك ماه شايد تا هفت روز .   اما من رفتم تا بدوني براي تو مردم .  رفتم تا بدوني فقط براي تو زنده بودم. رفتم تا بفهمي بخاطر تو نفسم بُريد تو سينم .  دوست دارم احساسي كه الان دارم و بهت بگم: تمام بدنم يخِ اما صورتم داغِ داغِ   برام دعا كن   بخاطر رفتنم گريه نكن   اين دنياي لعنتي با همه شده حتي يك روز   ساخت   اما نوبت من كه شد سازشش نيومد     انگاري هيچ كدوم از دعاهام از اتاقم بالاتر نمي رفت      چه برسه به عرش اعلاء .  هيچ كدوم از حرفام و اوني كه اون بالا روي تخت پادشاهي نشسته نمي شنوه . من به آرزوهام نمي رسم، تمام آرزوهام و براي تو مي زارم و مي رم      غصّه نخور من كنارتم     اما با اين تفاوت مثل همشه منو نمي بيني    باهام صحبت كن مي شنوم به قول مهستس خودم مي رم ولي عكسم تو قاب مي شنوه حرف دل تو   و ولي بي جوابِ      غصّه نخور زندگي رنگارنگِ يه وقتايي دور شدنم قشنگِ    رفتم اما چه فايده كه بعد از من چه بسيار هستند   رفيقان كه جايم را پر كند    درد اين كه به جاي من گلِ سرخي را گذارند    اين زندگي خيلي بي وفاست اي زندگي نفرين به تو نفرين به هرچي عشقِ بي سرانجامِ     نفرين به هرچي عاشقِ نفرين به هركسي كه مي گه دوستت دارم خودم عاشقم به اين خاطر نفرين مي كنم خودمو تا برم  از اينجا تنهاي تنها  .  مي خوام تنهايي سفر كنم . مي خوام تنها برم تا بي نهايت .   نمي دونم براي خانم ها هجله ميزارن يا نه. اما دوست دارم بعد از رفتنم هجله داشته باشم مثل بابا بزرگم. دارم مي يام با شتاب و گريزان از اين دنيا. مي رم نمي خوام به پشت سر بندازم    حتي يه نگاه چون روبروم پر از روشني و پشت سر پر از سياهي و تباهي   .   خدا حافظ تنها دليل رفتنم    يه روزي اميد زندگيم بودي اما حالا .........    به اميد ذكر اسمت جون مي دم    گه گاهي بيا كنارم خوشحال مي شم حتي اگه همه باشن تو نباشي تو اونجا دلم برات تنگ مي شه    

( فكر نكن مُردم يعني نيستم ) من تازه زنده شدم   بيدار شدم   هوشيار شدم   هر لحظه كنارتم   دلم دليل نمي شه قلبم زير خاك طعمهء جونواراي اتاقم مي شه اما قلب من مال توِ كنار تو ...... با تو ...... رفتم ديگه رفتم رفتن زندگي كردن و غصّه خوردنِ

 اميد دارم زندگي خوبي داشته باشي . اسم دخترت و بزار الهه باز تنها شدم عمر طولاني و با عزّت داشته باشي   اما من و چشم انتظار نزار. ديگه دارم مي يفتم، آره دارم به آخرش مي رسم تو همين اتاقي كه پر از خاطره هاي منه خدا حافظ تمام رؤياي من تموم شد به همين راحتي ؟

پس از مطرح کردن معيارهاي انتخاب همسر ، سؤالي که در ذهن همه افراد مطرح مي شود اين است که چگونه مي توان قبل از ازدواج به خصوصيات روحي و رواني همسر پي برد؟ و آيا مي شود با رعايت موازين شرعي و عرفي، شخصي را قبل از ازدواج شناخت؟
خواستگاري در درجه اول احترام و اکرام به   . . . . .

     گفتن "دوستت دارم" معمولاً برای افراد بسیاری دشوار بوده و نیازمند یک زمان مناسب است؛ اما حتماً لازم نیست که عبارت "دوستت دارم" را بر زیبان بیاورید تا طرف مقابل متوجه احساسات درونی شما بشود. هر چند این عبارت می تواند گویای احساسات بدیهی باشد، اما می توان از راههای دیگر نیز عشق را اظهار نمود، که چه بسا میتواند تاثیرگذار تر بوده . . . .

هميشه نسبت به هم مؤدب باشيد، اين کار بسيار آسان است و در کيفيّت روابط‌‌تان تفاوت چشم‌گيري ايجاد مي‌کند.

2- زماني که براي نخستين بار همسرتان را ديديد و عاشقش شديد را به ياد بياوريد و نامه عاشقانه‌اي برايش بنويسيد و طي آن جزئيات آن خاطره را برايش بازسازي نماييد.
. . . .

 

 

 

 

10 گفته ي سحرآميز براي ايجاد حس محبوبيت و نشان دادن علاقه به همسر :

نكته ي مهم : هميشه بايد اين جملاتي را كه به همسرتان مي گوييد واقعيت داشته و گفته هايتان صادقانه باشد .

1 - دوست دارم

2 - عشق پاك مني

3 - بزرگترين شانس زندگي من آشنايي و ازدواج با توست.

4 - بهترين دوست من درتمام دوران زندگي من تو هستي.

5 - در اين دنيا هيچكسي براي من مثل تو نميشه.

6 - بدون تو به هيچ و با تو به همه چيز مي رسم.

7 - مي خواهم هميشه با تو باشم.